مرغ بومی در مقایسه با بسیاری از نژادها در برابر بیماری و سرما مقاوم بوده و گزینه مناسبی برای پرورش طیور و کسب درامد از این طریق می باشد. مرغ بومی و یا محلی هم برای تخمگذاری و هم برای تولید گوشت مناسب است و برخلاف مرغ های صنعتی در بیشتر مناطق قابل پرورش میباشد.

البته برای هر دو هدف تجاری (تخمگذار و یا گوشتی) مرغ بومی نیز دستخوش اصلاح ژنتیکی شده تا بدین ترتیب بتوان حداکثر بازدهی تولید را از آنها به دست آورد. پرورش مرغ بومی را می توان با سرمایه پایین نیز شروع کرد و به مرور زمان مزرعه خود را گسترش داد.

مرغ بومی و محلی را به ۳ هدف مختلف می توان پرورش داد که شیوه پرورش و طول دوره و میزان سودهی هر سه روش با یک دیگر متفاوت می باشد.

الف) پرورش گله مولد و مرغ مادر : در این شیوه گله های مولد تشکیل داده میشوند و هدف از پرورش آنها تولید تخم نطفه دار و جوجه های یک روزه می باشد. در مقایسه با دیگر روش های پرورش، تشکیل گله مولد سود بیشتری دارد ولی میزان ریسک این روش زیاد میباشد. محصولات قابل عرضه در این روش، تخم مرغ نطفه دار می باشد که قیمت بیشتری نسبت به تخم مرغ معمولی دارد.

ب) پرورش گله تخمگذار : در این روش معمولا نیمچه ها و یا جوجه های یک روزه خریداری می شوند و تا شروع دوره تخمگذاری برنامه غذایی و نوردهی خاصی برای آنها در نظر گرفته میشود. از آنجایی که تخم مرغ جزو مواد خوراکی پر مصرف می باشد، این روش بازاریابی راحت تری دارد و بیشتر مورد توجه افراد قرار میگیرد.

ج) پرورش گله گوشتی : در این شیوه نیز جوجه های یک روزه از هچری ها خریداری میشود و یا اینکه کارآفرین به کمک ماشین جوجه کشی اقدام به تولید انبوه جوجه های یک روزه و پرورش آنها می نماید. دوره پرورش گله های گوشتی کوتاه بوده و معمولا ۴۰ الی ۴۵ روزه میباشد. بازاریابی مرغ های گوشتی نیز تقریبا راحت می باشد و تقاضا برای آن همیشه در بازار وجود دارد.